„Niemniej jednak poczucie wolności stanowiło fundament życia narodu. Czym była wolność? Wolność była przeżyciem godności osobowej człowieka. Wolność daje podstawę dla ludzkich decyzji, które płyną od wewnątrz, a nie z zewnątrz. Dlatego też obrona wolności jest obroną człowieka, jego decyzji – wolnych i odpowiedzialnych. Z uwagi na tę wolność cechą charakterystyczną polskiej kultury jest jej związanie z moralnością. Taki jest wielki przekaz tysiąclecia polskiej kultury, by życie społeczne, publiczne, polityczne wiązać z moralnością. Tego nie było w protestantyzmie ani w ogóle na Zachodzie czy Wschodzie. Z tego doświadczenia zrodziły się Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego A. Mickiewicza, czy też myśl filozofów: K. Libelta, czy A. Cieszkowskiego. Zwracano uwagę na zagadnienie wolności jako tego miejsca, w którym człowiek decyduje o sobie. Tę wolność trzeba było niekiedy w dziejach narodu okupić niemal szaleństwem, ale to szaleństwo było rozumne, bo czynione w obronie godności człowieka i jego wolności.”
O. Mieczysław A. Krąpiec, Piotr S. Mazur, Rozmowy z Ojcem Krąpcem. O polskiej kulturze humanistycznej, s. 112-113
