banner ad

Rozpusta Marcina Lutra

| 19 marca 2014 | 3 komentarze

128756_imagnoW moich poprzednich artykułach, analizujących życie Lutra, wspomniałem jedynie o występkach, które plamią najwznioślejsze partie ludzkiej duszy. Według niezmiennego prawa Boskiej Opatrzności godność duszy jest jednak najbardziej chłostana przez bunt ciała. Człowiek, który udaje równego Bogu, upada niżej jeszcze, niźli bezrozumne zwierzę.

 

Luter jest smutnym historycznym przykładem tej Boskiej kary. W 1521r. pewne pozostałości jego katolickiego ukształtowania zainspirowały w nim słowa wypowiedziane do George’a Spalatin’a (jednego z mnichów Zakonu Augustynów, do którego należał także Luter): „Dobry Boże! Czyż mieszkańcy Wittenbergi chcą zobaczyć nawet ożenek mnicha? Aliśći, nie uda im się narzucić mi kobiety… Wytrwaj w pokoju i nie poślubiaj żadnej, a nie padniesz ofiarą cielesnych udręk”.

Niemoralne życie

A jednak z upływem lat jego nowe doktryny rozwiewały wcześniejsze dobre intencje. W 1525 r. pojawiły się informacje, że Luter w wieku 41 lat poślubił Katarzynę von Bora, zakonnicę – apostatkę z zakonu Cystersów. Reformator natychmiast zdecydował się na ożenek, by uciąć potok złośliwych pomówień. Problem w tym, że plotki miały w tym przypadku konkretne podstawy. W 1525 r., w liście do John’a Rühel’a, radnego Mansfeldu i jednego z głównych herezjarchów, potwierdził je sam Luter: „Mimo diabła, jeślim o siłach, poślubię moją Katarzynę nim umrę.” Małżeństwo to wywarło złe wrażenie na jemu współczesnych i popierających jego idee. Luter zauważył to, stwierdzając: „Z powodu mojego ożenku stałem się tak nikczemny, że aniołowie musieli się śmiać, a diabły płakać. Świat szydzi ze mnie, jakom niecnym i diabelskim dziełem Boga.”

 

Tak naprawdę, haniebne życie Lutra zaczęło się na długo przed jego ożenkiem, jak możemy wydedukować z tego listu napisanego w 1522 roku do Spalatin’a: „Dalej, gdy piszesz mi o tym, dlaczego powinienem się ożenić, ani nie jestem zaskoczony ani przekonany, jako że [jak twierdzisz] już jestem sławnym kochankiem…”

 

Prosiłeś mnie o przykład, tu podaję ci jeden solidny: chociaż mam trzy żony, kocham je tak bardzo, że mógłbym nawet zrezygnować z dwóch, aby mogły być szczęśliwe z innymi mężczyznami… Teraz widzisz, jak okropnym mężem byłby ten, którego nazwałeś kochankiem.”

 

W liście do Camerariusa, Melanchton utrzymywał: „Luter był niebywale frywolnym człowiekiem. Zakonnice, które uwalniał z zakonów, zastawiały na niego różnego rodzaju pułapki, aby go uwieść. Jego częste schadzki z nimi, nawet silniejszego i bardziej szlachetnie usposobionego mężczyznę przyprawiłyby o rumieńce.”

 

Nie trudno zatem wyobrazić sobie nikczemne życie byłego zakonnika, otaczającego się w kręgach kobiet, które złamałyby nawet mężczyzn o silniejszym moralnym ukonstytuowaniu. Znajdujemy tego przykłady w niektórych listach Lutra pisanych po jego ekskomunice w 1521 r. Opuścił wówczas Wormację i udał się do Warburga, gdzie książę zaoferował mu azyl. Zamiast pokutowania, nieszczęsny zakonnik oddał się próżniactwu i grzechowi. 13 lipca 1521r. pisze do Melanchtona: „Oto jestem, niebaczny i zatwardziały w bezczynności, o zgrozo! Przestałem się modlić i troszczyć o Kościół Boży, gdyż moje ciało płonie niezłomnie obezwładniającym ogniem. Krótko mówiąc, moja dusza winna spłonąć, a zamiast tego moje ciało wypala libido, opieszałość, inercja i indolencja.”

Opilstwo i obżarstwo

Rzadko kiedy rozpustnemu życiu nie towarzyszy profuzja na stole jadalnym. Także w przypadku Lutra, gorączka cielesnego pożądania stymulowana była pijactwem i nieumiarkowaniem przy stole. Bywał w karczmach i brał udział w różnych zawodach pijackich, które zwykle wygrywał. Napisał w 1540 r. do Katarzyny: „Jadam jak artysta i piję jak Niemiec, niech będzie Bóg pochwalony!”

 

25 lipca 1534 roku, napisał do niej: „Wczoraj zbytnio sobie pofolgowałem, a potem zmuszono mnie do śpiewania. Wypiłem za dużo i żałuję tego. Wiem już, że powinienem był wypić mniej, zważając nadto na dobre trunki, jakie mam w domu oraz piękną żonę… Spisałabyś się, wysyłając mi, najczęściej jak to możliwe, niektóre z moich win i twoich piw.”

 

Będąc w Warburgu, 14 maja 1544r. napisał: „Spędzam tu cały dzień na gnuśności i pijaństwie.” Kiedy pojawił się w Erfurcie (19 X 1522), nie robił nic prócz „picia i wrzeszczenia, jak w zwyczaju” – pisał Melanchton, który był tamże obecny jako świadek wybryków reformatora. Brak umiaru załamał go na zdrowiu. 15 stycznia 1531r. pisał do Linka: „Bólu głowy spowodowanego starym winem, jaki dopadł mnie w Koburgu, jeszczem uleczyć nie zdołał piwem wittenberdzkim.”

 

Przyjaciel, Jerome Weller, radził się Lutra jak poradzić sobie z pokusami diabła. 6 XI 1530 Luter odpowiada mu: „Gdy diabeł cię nęka, poszukaj towarzystwa przyjaciół lub używaj trunków frywolniej, żartuj i płataj psoty albo znajdź coś co cię zabawi. Czasem potrzebujemy wypić więcej, zabawiać się wzajemnie – bądź nawet czynić pewne grzechy jako wyraz nienawiści i pogardy wobec diabła, tak, aby nie pozostawić mu miejsca na wzbudzanie skrupułów w naszych sumieniach wobec rzeczy tak błahych”.

 

Tak więc jeśli diabeł mówi ci: ‘Nie pij!’ musisz odpowiedzieć: ‘Właśnie dlatego, że zakazujesz, będę pił więcej w imię Jezusa Chrystusa’. Zawsze musisz czynić odwrotnie do tego, co diabeł zakazuje. Jak myślisz, dlaczego ja piję moje wino niezmieszane, beztrosko gaworzę i jem obficie, jeśli nie po to, by dać wyraz pogardzie, jaką żywię dla szatana i robić mu na złość – temu, który również chce mną pogardzić i robić mi wbrew?… Musimy zmieść sprzed naszych oczu i serc cały Dekalog, my, którzy jesteśmy tak dręczeni przez diabła.”

 

Reformator udzielał tychże porad tak konsekwentnie, że wiece, które organizował w celu zdecydowania o najistotniejszych zagadnieniach doktrynalnych i etycznych, odbywały się pośród swawolnego picia i jedzenia.

 

W poranek po śmierci Luter został znaleziony na podłodze z napuchniętym od jedzenia i picia brzuchem. Poprzedzającej nocy sławetny reformator wstał od stołu "wielce przepełniony zagranicznymi winami i egzotycznym jedzeniem.”

 

Odszczepieniec, który udawał chrześcijańskiego reformatora, zakończył swój żywot jako żarłoczny i ordynarny libertyn. W hierarchii zbuntowanych aniołów, Luter – pomimo usiłowań jego przyjaciół – zajmuje najniższą pozycję, najbliżej bagna i brudu.

 

Fr. Leonel Franca, S.J.

 

tłum. Maria Kozioł

 

 

Kategoria: Religia

Komentarze (3)

Trackback URL | Kanał RSS z komentarzami

  1. werter napisał(a):

    Tłumaczenie pełne błędów…Po pierwsze: nie ma czegoś takiego jak Zakon Augustynów a jest zakon augustianów (użycie dużych liter jest w tym przypadku błędem ortograficznym). Po drugie: do cytowanych myśli rzekomo autorstwa M. Lutra nie ma odnośników literaturowych. Można by przypuszczać, że autor/tłumaczka podali je lub sformułowali z zasłyszenia a to już potwarz…Ponadto, artykuł zawiera mnóstwo innych błędów, m.in. w tekście występuije słowo "Warburg" – nie ma czegoś takiego! Zarówno zamek, jak i marka samochodu to…WarTburg. Podejmując się tak poważnego zadania jak ocena postaci historycznej, wypadałoby nieco solidniej przygotować się merytorycznie…
     

  2. historyk napisał(a):

    francuski autor artykułu jezuita SJ (a nie tłumaczka, która nie jest historykiem, zna francuski i podjęła sie tłumaczenia, powinna dać to historykowi do przeglądu,  powinno być zakon augustianów, to prawda) podaje źródła, ale nie w tym artykule z jakich wydań i jakie strony, to prawda, trzeba samemu odszukać, więc sam sprawdź, krytyku werterze, czy to oszczerstwo, czy nie, Melanchton znał Lutra, a listy Lutra też sobie sam przeczytaj, sprawdź, jako umysł krytyczny; o tym życiu Lutra rzadko przeczytasz w książkach "naukowych", teologicznych, a przecież to ma zasadniczy wpływ na nasze myslenie, poglądy i postępowanie, Luter znany był z rozpusty, to fakt, a nie żadne pomówienie, lubił alkohol nazbyt, jak wielu ówczesnych Niemców, zabawy i hulanki też lubił, co robić, takiego protestantyzm ma założyciela, choć jego krytyka praktyk kościelnych i deformacji w tamtym czasie była słuszna, można wszak naprawiać Kosćiół tak jak św. Franciszek, od środka, w pokorze, przykładem osobistym, świętością, prawda? grzeszni jesteśmy wszyscy, bez obłudy, ale jedni tego żałują i proszą Chrystusa o łaskę panowania nad własnym ciałem i życiem, a inni przeciwnie, idą tym bardziej za ciałem i namiętnościami twierdząc, że to zgodne z naturą, ciało nie zna moralności, ale duch; Luter w swoim życiu był rzeczywiście libertynem i bluźniercą, sam siebie usprawiedliwiał, a grzech wyraźnie lekceważył, gdy dotyczył jego słabości, to klucz do zrozumienia M. Lutra, protestantyzm jest herezją, ale znaczenie państw protestanckich było tak duże od XVIII, szczególnie w XIX i XX wiekach, że herezja zwana reformacją uchodziła za nowoczesność i źródło siły tych państw; zapomniano, że takie potęgi jak Austria i Francja były katolickie, że wielka Polska z Litwą była przez 200 lat od XVI do końca XVII w. Francją wschodniej Europy, o czym najlepiej wiedziały Rosja  i Turcja, a dziś? protestantyzm znika w Europie, puste koscioły, kobiety biskupami, rozkład, to jest wyraźny znak! 

  3. były-więzień-babilonu napisał(a):

    historyk, pozwolę że dokończę twój podły komentarz. 
    protestantyzm znika w Europie, puste kościoły ( katolickie pękają w szwach), kobiety biskupami (w kościele świętym pornorzymskim biskupi są pedofilami i kryją plagę homoseksualizmu wśród księży), rozkład, to jest wyraźny znak. Jeśli upierasz się ślepo prawdziwości rzymskiego babilonu to proszę wytłumacz mi, jak pogodzisz neokatechumenat i opus dei z tradycjonalizmem w postaci lefebrystów i ultramontanistów. Wytłumacz teologię wyzwolenia językiem niemarksistowskim. Żal mi Ciebie. Bo smród protestancki wyczujesz na dwa pokolenia wprzód a o gniliznę katolickiej eklezji oskarżysz heretyków, którzy nie są temu winni. 
    Co do artykułu: apostazja to porzucenie całkowicie  wiary. Tak więc przejście na prawosławie ani na protestantyzm nie jest apostazją a raczej nawróceniem, choć i z tym różnie bywa. 
    Ogólnie to z żadną denominacją nie jest dobrze. Dlatego trzeba być wiernym Słowu Bożemu i czujnym na Ducha Świętego, który daje nam pełne poznanie wiary. Gott mit uns  

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *