banner ad

Prof. Bartyzel: W obronie prawdziwej Europy

| 20 grudnia 2017 | 3 komentarze

Ogłoszona na początku października bieżącego roku Deklaracja Paryska Europa, w jaką wierzymy jest wydarzeniem doniosłym, mimo iż przemilczanym przez polityczny mainstream oraz tzw. media głównego nurtu, choć osobistości, które ją podpisały, nie należą bynajmniej do „antyeuropejskich ekstremistów”. Pod deklaracją widzimy przecież podpisy osób o uznanym dorobku intelektualnym, profesorów (acz przeważnie już emerytowanych) z renomowanych uniwersytetów, reprezentujących szeroko rozumiane spektrum konserwatywno-chadecko-liberalne. Te nazwiska to prawdziwa „śmietanka” współczesnej myśli europejskiej: katolicki filozof (przyjaciel papieża Benedykta XVI) Robert Spaemann, również katolicki filozof i historyk filozofii Rémi Brague, flagowy konserwatysta brytyjski sir Roger Scruton, konserwatywny politolog z Francji Philippe Bénéton, klasyczny liberał Pierre Manent, kojarzona z neokonserwatyzmem Chantal Delsol, hiszpański heglista i schmittianin Dalmacio Negro Pavón, kalwiński konserwatysta z Holandii Bart Jan Spruyt, katolicki konserwatysta libertarianin z Belgii (związany także z nacjonalistycznym Blokiem Flamandzkim) Matthias Storme, liberalny konserwatysta czeski (nawrócony na katolicyzm) Roman Joch, węgierski politolog konserwatywny András Lánczi, Polskę zaś reprezentuje Ryszard Legutko, którego przedstawiać nie trzeba.

 

Pomimo iż autorzy – podkreślmy to raz jeszcze – wcale nie są „antysystemowymi” ultrasami czy reakcjonistami, bo można z deklaracji wyczytać, że akceptują liberalno-demokratyczny fundament dzisiejszej Europy, to jednak ich diagnoza dzisiejszego stanu politycznego, społecznego, moralnego i przede wszystkim duchowego europejskiej rzeczywistości jest tak druzgocąca, że w gruncie rzeczy nie należy się dziwić, iż ich manifest został skazany na to, co w języku niemieckim nazywa się totschweigen, czyli „zamilczeniem na śmierć”. Sygnatariusze, choć umiarkowani w poglądach, mówią bowiem otwarcie, że Europa jest dziś w tragicznym położeniu, że jest idącym na dno przy dźwiękach orkiestry Titanikiem, a winny tego stanu rzeczy jest establishment polityczno-finansowo-medialny, co jest przecież absolutnie niepoprawne i sprzeczne z obowiązującym samozadowoleniem i hurraoptymizmem kół rządzących Unią Europejską, wedle których – że posłużymy się tytułem głośnej przed wojną powieści – „w Nienadybach byczo jest”.

 

W niniejszym sprawozdaniu niepodobna streścić wszystkich wątków deklaracji, ograniczymy się przeto do wskazania i uwypuklenia jej kilku najmocniejszych, naszym zdaniem, tez.

 

1. Sygnatariusze, wychodząc od samoidentyfikacji jako Europejczyków, do których Europa należy, a oni należą do niej, przeprowadzają ostrą linię demarkacyjną, dzielącą strony jak linie okopów w wojnie pozycyjnej, pomiędzy Europą prawdziwą a Europą fałszywą. Europa prawdziwa to całe duchowe i materialne dziedzictwo historii cywilizacji europejskiej, na które składają się przede wszystkim: chrześcijaństwo, wytwarzające rzeczywisty uniwersalizm europejskiej rei publici, moralną jedność przez zaszczepienie tak naturalnych, jak nadnaturalnych, cnót z miłością na czele, będące dziełem duchowego imperium Kościoła (przypominają się tu słowa Feliksa Konecznego o Kościele jako politycznym wychowawcy narodów); grecko-rzymska tradycja klasyczna; wreszcie idea państwa narodowego, ale niesprzeczna z „europejskim kosmopolityzmem”, czyli łącząca suwerenność z powszechnością, z kulturową jednością narodów Europy. Europa fałszywa natomiast to odrzucający to dziedzictwo, utopijny i despotyczny projekt nowego, postnarodowego i postkulturowego świata, oparty na dwóch przesądach wywodzących się z ideologii Oświecenia (od którego przecież – jak czytamy w deklaracji – Europa się nie zaczęła) i marksizmu, czyli przesądu o nieuchronności postępu oraz zabobonu historycyzmu – wiary, że Historia jest po stronie utopistów. Ta fałszywa Europa uważa, że stanowi wypełnienie naszej cywilizacji, podczas gdy tak naprawdę „chce zająć nasz dom”. Stawiając kropkę nad „i”, trzeba powiedzieć, że fałszywi Europejczycy, którzy wepchnęli się na szczyty władzy, są po prostu okupantami Europy. Napełnieni pychą i wzgardą dla tradycji, tłamszą wszelki sprzeciw – oczywiście w imię wolności i tolerancji. Nie można powstrzymać się od zacytowania tego pięknego zdania: „Prawdziwym niebezpieczeństwem jest dławiący ucisk, w którym fałszywa Europa trzyma naszą wyobraźnię”.

 

2. Utopijnie odklejona od rzeczywistości fałszywa Europa, nie zważając na nic, dąży do realizacji wielkiego projektu multikulturalizmu. Posuwa się w tym szaleństwie tak daleko, że wymaga od Europejczyków wręcz wyparcia się samych siebie, wspierania zasiedlania naszych ziem i upadku naszej kultury. Retoryka inkluzywności jest przy tym głucha na wszelkie argumenty o cywilizacyjnej niekompatybilności szturmujących Europę rzesz imigrantów, zwłaszcza wyznawców islamu, a wszelkie głosy sprzeciwu tłamsi, starając się nie dopuszczać do ich wyrażania. Ignorując te nieprzezwyciężalne różnice i oszukując nawet samych siebie, że asymilacja obcych cywilizacyjnie przybyszów do kultury europejskiej będzie naturalna i szybka, europejska klasa rządząca (oraz, niestety, wspierające ją w tym stadnie klasy intelektualistów) uprawiają w gruncie rzeczy to, co jeden z sygnatariuszy deklaracji (Matthias Storme) nazywa multinihilizmem. Wobec powyższego autorzy deklaracji stwierdzają jednoznacznie, że „imigracja bez asymilacji jest kolonizacją i jako taka winna być odrzucona”, ponieważ zaś doświadczenie mówi, że skoro hojny system socjalny asymilację utrudnia, to roztropne przywództwo polityczne winno imigrację ograniczyć.

 

3. Tak samo bez ogródek sygnatariusze deklaracji konstatują, że nadbudowana nad teoretycznie jeszcze suwerennymi państwami członkowskimi „superstruktura” w postaci Unii Europejskiej jest zagrażającą autentycznej wolności tyranią. Tyranią ukrytą za demoliberalną fasadą, ale realną tyranią – bezkrwawą, ale nieubłaganą w prześladowaniu, w ciąganiu po sądach tych, którzy mają czelność naruszać rozmaite tabu na poglądy podważające status quo. Autorzy określają ją wprost jako tyranię technokratyczną, w której ponadnarodowi „mandaryni” z instytucji unijnych, zadufani w swoją znajomość rzekomych praw historii oraz konieczności ekonomicznych („bezalternatywnej” logiki rynku), czują się upoważnieni do kontrolowania coraz bardziej zintegrowanej ekonomii, a nawet do walki ze zmianami klimatycznymi. Z analiz przeprowadzonych w deklaracji wynika atoli jasno, że totalne zapędy unijnych tyranów nie ograniczają się do sfery ekonomicznej, lecz sięgają głęboko w moralną i duchową tkankę społeczeństwa, prując ją wszerz i wzdłuż. Nie zawsze wypowiadaną głośno, ale oczywistą podstawą tego działania jest uderzający frontalnie w chrześcijańską duchowość i etykę materializm, głównym narzędziem zaś – skrajnie egalitarna i sztucznie skonstruowana „religia” praw człowieka. To ta siła napędowa, gloryfikująca fałszywą wolność „bycia sobą”, a rozkręcona przez rządzące dziś pokolenie rewolucjonistów z 1968 r., zdruzgotała moralność współczesnych pokoleń Europejczyków, pogrążając ich w libertyńskim hedonizmie, osłabiając i wypaczając instytucję małżeństwa, uzależniając od konsumpcjonizmu, mediów i pornografii. Jeżeli przeto Europa jest jeszcze do uratowania, to warunkiem tego jest odnowa kultury moralnej, odbudowanie małżeństwa jako podstawy społeczeństwa, a także prawdziwej kultury artystycznej przez przywrócenie standardu „wzniosłości i piękna” (ta Burke’owska fraza jest zapewne wkładem prof. Scrutona).

 

Wszelako kapitalnym stwierdzeniem deklaracji wydaje nam się zdanie, w którym domyślamy się z kolei ręki prof. Spaemanna: „Praca musi rozpocząć się od teologicznego samopoznania”, demaskującego i odrzucającego fałszywą religię hedonistycznie pojmowanych praw człowieka. O tym przecież mówił już ponad 150 lat temu wizjoner dzisiejszego upadku Europy – Juan Donoso Cortés: „Na dnie każdej wielkiej kwestii politycznej leży jakaś wielka kwestia teologiczna”.

 

 

Profesor Jacek Bartyzel

 

 

za: legitymizm.org

Pierwodruk: „Aspekt Polski” nr 238, 2017

Kategoria: Jacek Bartyzel, Kultura, Myśl, Polityka, Prawa strona świata, Publicystyka

Komentarze (3)

Trackback URL | Kanał RSS z komentarzami

  1. zapiniotodement napisał(a):

    Jestem bardzo ciekaw, czy między tymi wszystkimi wyżej wymienionymi Wielce Szanownymi Osobistościami jest chociaż jedna zdolna do oświadczenia swojemu proboszczowi – oraz w swoim kręgu znajomych:

    "Dopóki jest w Kościele obchodzony Dzień Judaizmu, dopóty nie dam na tacę nawet grosza"

  2. HENRIETTA napisał(a):

    Ja za to oświadczyłam juz kilku księżom ( w tym b. dziekanowi Wydziału Teologicznego UAM na ktory też dla niepoznaki się zbiera) , że nigdy nie daję na tacę przeznaczoną na KUL -po tych wszystkich ekscesach tamtejszych "profesorów" .  Myslalam że po Żydzińskim to sie choc trochę oczyści -niestety zło wżarło sie i zagnieździlo mocno.

  3. zapiniotodement napisał(a):

    Uważam, że Kościół Katolicki jest w Polsce obecnie JEDYNĄ organizacją mogącą jeszcze zatrzymać i odwrócić proces palestynizacji Polaków.

    Ale najpierw wierni, tworzący kościół, powinni tej organizacji przywrócić jej dawny, jako tako narodowy charakter – bez tego przemieni się w kościogogę: patrz USrael -> prez. Bush -> Noahide Laws

    Pani Henrietto, gratuluję Pani odwagi cywilnej! GRATULUJĘ!!!

    Oby te ze szipli, którym jeszcze ciut, ciut zależy na losie Polski poszły w Pani ślady!  

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *