Jakubczyk: Ku pamięci bohaterów listopadowych

| 29 listopada 2015 | 0 Komentarzy

365064"Tu spoczywają zwłoki Stanisława Potockiego jenerała piechoty wojsk polskich. Zgon jego był wyobraźnią życia, gdyż tak spokojnie umarł, jak ten, którego żadna zgryzota sumienia nie dręczyła, a na chwilę porzed skonaniem te ostatnie słowa wyrzekł: "Byłem zawsze cnotliwym człowiekiem, i dobrym Polakiem".

(Napis na Powązkowskim grobie generała S.Potockiego)

 

 

Z okazji kolejnej rocznicy powstania listopadowego, znudzony pseudo patriotycznymi tekstami, audycjami i celebracjami publicznymi, postanowiłem pójść pod tak zwany włos głównego nurtu oficjalnej polskiej narracji owego fiaska.

Jak wiadomo, wspomniane wyżej powstanie nie było żadnym zrywem niepodległościowym, ponieważ doszło do niego w kwitnącym i błyskawicznie rozwijającym się Królestwie Polskim. Prawdziwą motywacją tej rebelii była próba włączenia się do tlącej się podówczas ogólnoeuropejskiej rewolucji. A sumą skutków – między innymi pozbawienie szans odradzającej się i prężnie funkcjonującej polskiej państwowości, a ponadto zabójstwa, grabieże i wyrównywanie prywatnych porachunków. 

Na wstępie wspomniałem, że wolę pójść pod włos. Uważam bowiem, że jeśli już w chwili upamiętnienia naszych narodowych katastrof nie potrafimy godnie nosić barw żałobnych,  to powinniśmy przynajmniej hołdować pamięci prawdziwych bohaterów tamtych dni. Skoncentrujmy się na tych Polakach, którzy swoją postawą i świadectwem próbowali przedłużyć naszą żywotność.  

Takimi byli przecież ci, którzy próbowali powstrzymać podporucznika Wysockiego i grupę otaczających go radykałów.

To, między innymi, hrabia Wincenty Krasiński i zamordowani generałowie: Stanisław Trębicki, Maurycy Hauke, Stanisław Potocki, Ignacy Blumer, Tomasz Siemiątkowski, Józef Nowicki, jak również pułkownik Filip Meciszewski.

Ponadto – grupa która okiełznała zaistniały chaos, próbując tym samym załagodzić rozgniewanego Mikołaja I: Franciszek Drucki-Lubecki, książę Adam Czartoryski, generał Józef Chłopicki.

Ilu młodych Polaków zna te postaci? (pomijając Chłopickiego, którego osobę włącza się w kult powstania). Przybliżmy zatem dwie z nich.

 

800px-Stanisław_Potocki_(1776-1830)Stanisław Florian Potocki herbu Pilawa zwany Stasiem. Starościc halicki, członek znamienitego rodu arystokratycznego; generał piechoty w Królestwie Polskim, senator-wojewoda Królestwa Polskiego i generał adiutant Jego Cesarskiej Mości. Jego służba wojskowa rozpoczęła się podczas insurekcji Tadeusza Kościuszki – Potocki był m.in. adiutantem księcia Józefa Poniatowskiego. Weteran wojen napoleońskich, cieszył się opinią   człowieka lubianego i szanowanego w Warszawie. Po utworzeniu Królestwa Polskiego mianowany został generałem.

Pierwotnie wybrany przez spiskowców na jednego z wodzów powstania, odmówił i pozostał wierny wielkiemu księciu Konstantemu, meldując się w Belwederze i przeciągając część wojsk na swoją stronę. To on w pamiętną noc listopadową 1830 roku usiłował zażegnać wybuch powstania i podczas próby odwiedzenia młokosów od walki został zastrzelony. Nie miał szansy polec z honorem, jak przystoi na oficera, w czasie walki czy pojedynku.

Wierny do końca swemu monarsze, widzący szatańskie motywacje i przewidujący katastrofalne skutki akcji młodych żołnierzy, oddał życie, aby ratować dorobek przeszłych pokoleń.

 

fixedw_large_4xWincenty Krasiński, herbu Ślepowron. Hrabia, pierwszy ordynat opinogórski, polski generał z czasów wojen napoleońskich, pełnił obowiązki Namiestnika Królestwa Polskiego. Ojciec Zygmunta Krasińskiego – dramatopisarza i poety polskiego romantyzmu.

W czasie wojen napoleońskich Krasiński był trzykrotnie ranny.

W Królestwie Kongresowym został szefem dywizji, a następnie generałem–adiutantem cesarskim i dowódcą korpusu rezerwowego. Pod panowaniem Aleksandra I kontynuował karierę wojskową i polityczną. Był posłem przasnyskim i marszałkiem sejmu Królestwa Polskiego jak również senatorem wojewodą. W 1826 roku awansowany do stopnia generała jazdy. Piastował urząd senatora wojennego. Jako przeciwnik powstania listopadowego wyróżniał się w jego tłumieniu, dowodząc Korpusem Rezerwowym Gwardii i Grenadierów.

Co tkwi w polskim duchu? To coś, co zmusza nas do wynoszenia na historyczne piedestały tych, którzy wszczynali niepotrzebne ruchawki, burzące dorobek roztropności i żmudnej pracy przeszłych pokoleń. Czy jesteśmy skazani na wieczne chlubienie się własną głupotą? 

Pójdźmy pod włos.

Pamiętajmy dzisiaj o prawdziwych bohaterach tamtych dni i oddajmy im należytą cześć!

 

Arkadiusz Jakubczyk

 

Kategoria: Arkadiusz Jakubczyk, Historia, Myśl, Publicystyka, Społeczeństwo

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *