banner ad

Henryk II Angielski (Plantagenet)

| 6 lipca 2014 | 1 Komentarz

Henryk II Plantagenet825 lat temu, 6 lipca 1189 roku zmarł na zamku w Chinon (Turenia), w wieku 56 lat, Henryk II Angielski (Plantagenet), zwany też Andegaweńskim (Anjou), Curtmantle (Krótki Płaszcz) i Fitzempress (Syn cesarzowej); syn hr. Andegawenii i księcia Normandii Godfryda V Plantageneta oraz Matyldy, tytularnej cesarzowej rzymskiej i efemerycznej królowej Anglików; od 1150 roku książę Normandii, od 1151 hrabia Andegawenii, od 1152 książę Akwitanii (wspólnie z żoną Eleonorą Akwitańską) i od 25 X 1154 król Anglii; podbijając także (w 1171) wschodnią Irlandię oraz podporządkowując sobie (w 1175) Szkocję, stworzył rozległe imperium andegaweńskie, potężniejsze od królestwa Kapetyngów, których był formalnie wasalem (z ziem francuskich); w polityce wewnętrznej ukrócił samowolę baronów (zburzył 70 nielegalnie wybudowanych zamków), przywrócił apelacyjne sądownictwo królewskie i ujednolicił prawo zwyczajowe w Anglii (Statuty Clarendońskie); wydając w 1164 roku tzw. Konstytucje Clarendońskie próbował ograniczyc wolność Kościoła, w tym prawo apelacji do Rzymu, co wywołało opór abpa Canterbury (jego dawnego przyjaciela i kanclerza) Tomasza Becketa; po zamordowaniu tegoż (29 XII 1170) przed ołtarzem w katedrze przez czterech rycerzy mniemających, iż spełniają wolę króla („któż uwolni mnie od tego mącicielskiego klechy?”), zagrożony ekskomuniką odbył publiczną pokutę (został wychłostany nago przed katedrą w Avranches) i odbył pielgrzymkę do grobu męczennika (kanonizowanego w 1173 roku), odwołując także konstytucje, nie wypełnił natomiast zobowiązania udania się na krucjatę; ostatnie lata upłynęły mu na wojnach domowych ze zbuntowanymi (i podburzanymi przez matkę) synami: Henrykiem Młodszym, Ryszardem, Godfrydem i Janem; był władcą wykształconym i znającym wiele języków.

 

prof. Jacek Bartyzel

 

Kategoria: Kalendarium

Komentarze (1)

Trackback URL | Kanał RSS z komentarzami

  1. Mariusz Matuszewski napisał(a):

    Jedna tylko uwaga: Matylda nie była królową efemeryczną… Henryk I (nie mając zbyt wielu opcji po katastrofie tzw. białego okrętu) to jej zapewnił sukcesję – m. in. poprzez nakłonienie możnych do złożenia Matyldzie przysięgi wiernosci – i de lege to ona miała zostać królową. Stefan z Anjou był po prostu szybszy i koronowal się w Londynie, co doprowadziło do wojny domowej. Po latach wywołanego walkami spustoszenia zgodził się ostatecznie na oddanie tronu po swojej smierci synowi Matyldy – Henrykowi II. I jakkolwiek pomimo niechlubnej karty związanej ze smiercią Becketa trzeba przyznać, że Henryk był władcą wybitnym, któremu udało się doprowadzić kraj do porządku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *